In het voorjaar wil ik met Collectief Koppig buiten aan het werk in Presikhaaf. Voorbijgangers kunnen kijken, meezoeken en maken.
Wat we vinden en maken krijgt een plek in een lege kas.
Zo groeit een klein museum van de wijk.
Stop met doorlopen
Als kind rapen we stenen, kijken we tussen tegels en maken we van een tak onze beste vriend.
Ergens onderweg leren we doorlopen.
Met WAREMPEL wil ik dat onderbreken.
Even stilstaan en opnieuw kijken naar wat er al is:
warempel!
Pottenkijken
Afgelopen zomer lag de straat hier open. Dagelijks kwamen er buren kijken naar de stratenmakers. Zo ontstonden de beste gesprekken. Niet omdat iemand die had georganiseerd, maar omdat er iets gebeurde waarbij je kon blijven hangen.
Daardoor bedacht ik: wat als ik mijn atelier naar buiten verplaats?
Wie bepaalt waarde?
Een museumstuk krijgt een sokkel,
maar tegen een boom zetten we onze fiets.
Wat als een slakkenspoor of een voortuinverzameling evenveel aandacht krijgt als iets op een sokkel?
Want wie bepaalt wat de moeite waard is om naar te kijken?
Cultuurarmoede gaat wat mij betreft niet alleen over een gebrek aan geld of culturele activiteiten.
Het gaat over hoe we doen óver kunst.
Over wie geleerd heeft dat kunst voor hen bedoeld is en
over wat we gezamenlijk van waarde vinden.
In een museum bepaalt iemand wat bewaard en tentoongesteld wordt. Wat als we die blik omdraaien?
Als een voorbijganger iets aanwijst en zegt: kijk.
Een klein museum voor de wijk
WAREMPEL begint met een lege kas en een mobiel atelier. Zo trekken we Presikhaaf in, samen met een kunstenaar of sociaal werker van Koppig. Dan gaan we gewoon aan het werk in de openbare ruimte. Lekkere materialen mee en gebruik maken van alles wat onderweg de aandacht trekt.
wat we ermee gaan maken ligt open.
Voorbijgangers kunnen blijven staan, kijken, praten, aanwijzen, meezoeken of natuurlijk zelf iets maken. Vijf minuten of een hele middag. Soms begint het met een vraag: wat ben jij aan het doen?
De kas krijgt steeds meer inhoud: tekeningen, prints, keramiek, foto’s, vondsten en verhalen.
Niet alles hoeft kunst te worden, maar verdient wel de aandacht.
Meer van minder
Afgelopen jaar moest ik zelf ook stoppen met doorlopen.
En belandde steeds vaker buiten met mijn handen aan het werk: uit me kop op vieze knieën. Ik ging anders kijken naar alles wat groeit of kruipt of.. vergaat en weer opkomt.
Sindsdien wil ik ongeveer honderd dingen maken en nieuwe technieken proberen en delen: er ligt genoeg voor onze voeten!
Met WAREMPEL wil ik die maakdrang delen en de wijk in gooien.
Me laten aansteken door wat anderen zien of maken en andersom mijn eigen manier van kijken delen.
Zonder vooraf te weten wat er uiteindelijk uitkomt:
want Presikhaaf is materiaal, maker en onderwerp tegelijk.
Raap op
Wat buiten ontstaat, wordt meegenomen naar Collectief Koppig om alles te verwerken. Klei wordt afgebakken of er worden afdrukken gemaakt of verhalen uitgewerkt. Vervolgens krijgt het een plek in de transparante kas.
Zo groeit een verzameling die kan ontstaan doordat we
allemaal anders kijken.
We sluiten de werkperiode feestelijk af met een oogstmaaltijd:
samen eten tussen alles wat we hebben gevonden en gemaakt.
Samen met de cultuurmakelaar wil ik onderzoeken of de kas een blijvende functie kan houden als bijzondere ruilkas voor de wijk.
Parels&Pegels 2026
De rest mag samen gaan gebeuren...HOOP IK.
WAREMPEL is genomineerd voor Parels & Pegels 2026.
Daarmee maak ik kans om dit plan in het voorjaar van
2027 te realiseren.
Ik ontwikkel het project als zelfstandig kunstenaar, met Collectief Koppig als samenwerkingspartner en thuisbasis.
→ STEM OP WAREMPEL ←
en bekijk de andere prachtige plannen
voor het Arnhemse Broek en de Geitenkamp!